Πυρκαγιά Αύγουστος 2026

Μια πυρκαγιά που ξεκίνησε την 31 Ιουλίου 2026 απο ανεμογεννήτριες πριν την περιοχή του Αγ. Βασιλείου Βοιωτίας έμελλε να είναι η πυρκαγιά που έκαψε το Πόρτο Γερμενό με περίπου 250 σπίτια , μεγάλο κομμάτι στη Ψάθα, το Αλεποχώρι, την Λούμπα την Βένιζα, στο Ζάχουλη, τους Κρύφτες , τον Αγ. Σαράντη, την Βιομηχανική Ζώνη Μεγάρων, το Καντήλι , το πεδίο Βολής και σταμάτησε κάπου εκεί πάνω από την Νέα Πέραμο 5 μέρες μετά (λίγο ήθελε δηλαδή να βγει στη θάλασσα) Αιτίες : 1) φυσικά η μεγαλύτερη αιτία είναι ότι δεν έχουμε αντιπυρικές ζώνες

2) το ότι δεν υπάρχει αραίωση βλάστησης και απομάκρυνση νεκρών δέντρων 3) δεν υπάρχουν δρόμοι μέσα στα δάση για να πλησιάσουν οι χερσαίες δυνάμεις 4) δεν υπάρχει ελεγχόμενη βόσκηση που είναι ο φυσικός καθαριστής 5) δεν έγινε σωστή οργάνωση από την πολιτεία από την αρχή της πυρκαγιάς α) δεν ήρθαν τα ερπυστριοφόρα πυροσβεστικά που μάθαμε στο τέλος ότι έχουμε. β) δεν μπορούσαν να σηκωθούν τα Diamond DA62 MPP τα οποία υπάρχουν στο αεροδρόμιο της Πάχης που είναι συντονιστικά και πυροσβεστικά (επειδή δεν έχουν πιλότους που τα γνωρίζουν) γ) όπως λένε οι κάτοικοι των περιοχών δεν έβλεπαν αεροπλάνα ακόμα και όταν ο άνεμος ήταν σε ύφεση. 6) οι πολύ ισχυροί άνεμοι που δεν άφησαν τα ελικόπτερα να κάνουν κατάσβεση από την αρχή. Αποτελέσματα : 2 νεκροί πιλότοι. 1 Δανός και 1 ¨Έλληνας. Πολλά σπίτια, επιχειρήσεις, αγροτική παραγωγή κάηκαν ολοσχερώς. Το δάσος δεν υπάρχει, αυτός ο πνεύμονας πράσινου που πολλοί από εμάς δεν θα το ξαναδούμε ποτέ.

Διαβάστε περισσότερα

ΑΓΙΟΣ ΛΑΥΡΕΝΤΙΟΣ Ο ΜΕΓΑΡΕΥΣ

Σύμφωνα με την παράδοση, κατά το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα, εργαζόταν ως αγρότης και οικοδόμος στα Μέγαρα ο Λάμπρος Κανέλλος-Παπασταμάτης (μετέπειτα Άγιος Λαυρέντιος). Η καταγωγή του ήταν από τα Μέγαρα Αττικής, γιος του Δημητρίου και της Κυριακής, ήταν παντρεμένος με τη Βασίλω και είχε δύο γιους, τον Ιωάννη και τον Δημήτριο. Ο ευσεβής χωρικός οραματίστηκε στον ύπνο του την Παναγία τρεις φορές, η οποία τον προέτρεπε να μεταβεί στο νησί της Σαλαμίνας και να οικοδομήσει έναν ναό ο οποίος προϋπήρχε εκεί ερειπωμένος. Τα συνεχή οράματα τάραξαν τον ψυχικό του κόσμο και δοκίμασαν την πίστη του στον Θεό. Μετά τον τρίτο οραματισμό της Θεοτόκου με "φόβο Θεού" μετέβη στο Μεγάλο Πεύκο, αναζητώντας μέσο για να πλεύσει προς τη Σαλαμίνα, και να εκτελέσει την εντολή της Παναγίας. Μη βρίσκοντας κανένα μέσο πλεύσης και με ιδιαίτερη αμηχανία προσευχήθηκε κατανυκτικά από τα βάθη της ψυχής του, και αμέσως τότε σαν γλυκιά μελωδία ακούστηκε ευκρινώς η φωνή της Παναγίας να του λέει: "Ρίξε το πανωφόρι σου στη θάλασσα και ανέβα επάνω σε αυτό, θα πλεύσεις με ασφάλεια και σώος θα αποβιβαστείς στην απέναντι ακτή του νησιού". Με πλήρη πίστη και γεμάτος συγκίνηση ο ευσεβής Λάμπρος Κανέλλος χρησιμοποίησε την κάπα του σαν σχεδία, και κατάφερε να διασχίσει τη θάλασσα από τη μεγαρική ακτή μέχρι τη βόρεια πλευρά της ακτής του νησιού της Σαλαμίνας, με ασφάλεια και τελείως στεγνός. Αφού ευχαρίστησε ολόψυχα τη Θεοτόκο για το θαύμα που βίωσε έκτοτε αφιερώθηκε ολοκληρωτικά σε εκείνη. Έλαβε το μοναχικό σχήμα και μετονομάστηκε ιερομόναχος Λαυρέντιος, συνεχίζοντας το έργο του να φέρει εις πέρας την εντολή της Παναγίας. Καθώς ερευνούσε με μόχθο, αξιώθηκε από τη Θεοτόκο να βρει θαμμένη μέσα στα ερείπια του κατεδαφισμένου παλαιού ναού, τη θαυματουργή εικόνα της κατάμαυρη από την υγρασία. Τα επόμενα χρόνια, εργάστηκε για την ανέγερση και την ανακαίνιση της ιεράς μονής με τη βοήθεια ευσεβών χριστιανών. Στη νεοϊδρυθείσα μονή δόθηκε το όνομα Φανερωμένη ή Νεοφανείσα. Σε αυτό το μοναστήρι μόνασε ο Άγιος Λαυρέντιος και ανέλαβε και την ηγουμενία του. Με αυστηρή άσκηση, με νηστείες, αγρυπνίες καθώς και αγαθοεργίες περνούσε την αγία ζωή του. Την ευλάβεια του, μεταλαμπάδευσε στα μέλη της ενάρετης οικογένειας του. Η σύζυγος του Βασίλω τον ακολούθησε με προθυμία και ασπάστηκε τον μοναχικό βίο με το όνομα Βασσιανή. Ό ένας από τους δύο γιους του, προφανώς ο Ιωάννης μιμούμενος τον Άγιο Λαυρέντιο, χειροτονήθηκε ιερομόναχος με το όνομα Ιωακείμ και διαδέχτηκε τον πατέρα του στην ηγουμενία. Την 7η Μαρτίου του 1707 απεβίωσε, χωρίς να προλάβει να δει την πλούσια αγιογράφηση του ναού της μονής η οποία ολοκληρώθηκε επί της ηγουμενίας του αντάξιου γιου του ιερομονάχου Ιωακείμ. Το ιερό του λείψανο τάφηκε, για μερικούς στο διακονικό του καθολικού του παρεκκλησίου του Αγ. Χαραλάμπους και για άλλους στο συνεχόμενο καθολικό του παρεκκλησίου του Αγ. Νικολάου στη νότια πλευρά της μονής στο δάπεδο μπροστά από το ιερό βήμα.

Διαβάστε περισσότερα

Ανδρική Μεγαρίτικη φορεσιά

Η ανδρική Μεγαρίτικη φορεσιά ήταν πλουσιότατη σε παραλλαγές, αρχικά να πούμε για το κεφάλι που είχαν το φέσι, μπορούσε να είναι κόκκινο (επίσημο ) ή μαύρο πάντα με μακριά φούντα. Το φέσι ήταν από ατλάζι (λείο μεταξωτό ύφασμα), βελούδο ή τσόχα. Υπήρχε και ένα είδος σαν κοντό καπέλο για την πουκαμίσα που ήταν ο κούκος. -Φουστανέλα- Η Μεγαρίτικη παραδοσιακή φουστανέλα (που ήταν η επίσημη) ήταν με λευκό μακρύ πουκάμισο πάντα κλειστό στο λαιμό, πάνω από αυτό έβαζαν το γιλέκο (φέρμελη) αν ήταν μαύρο ήταν κεντημένο με μαύρη ή κόκκινη κλωστή ενώ αν ήταν σκούρο κόκκινο ήταν κεντημένο με χρυσό κέντημα. Το γιλέκο μπορούσε να είναι με μανίκια ή και χωρίς αυτά και είχε κεντητά κουμπιά. Στο γιλέκο υπήρχε και η παραλλαγή με το λευκό γιλέκο που ήταν η καμιζόλα πάλι με ή χωρίς μανίκια (ανάλογα την εποχή) και ήταν σταυρωτό στο στήθος. Πάνω από την φέρμελη μπορούσε να φορεθεί το βαρύ χειμώνα το ταμπάρο που ήταν χοντρό υφαντό σαν ημίπαλτο ή το σιγούνι που και αυτό ήταν χοντρό υφαντό ημίπαλτο αλλά αυτό είχε κουκούλα. Το παντελόνι ήταν μαύρο χοντρό υφαντό με λεπτό βαμβακερό ύφασμα κάτω για να μπορούν να μπουν οι σκάλτσες, υπήρχε και παραλλαγή με λευκό παντελόνι. Πάνω από το παντελόνι είχε σειρά η Ελληνική παραδοσιακή φουστανέλα που έδενε στη μέση με το ζωνάρι. -Οι σκάλτσες- Οι σκάλτσες ήταν τσόχινες περικνημίδες που κάλυπταν τα υποδήματα μέχρι πάνω από την γάμπα, ήταν σε μαύρο χρώμα για τα Κυριακάτικα ρούχα, άλλο χρώμα ήταν το μπλε και υπήρχαν και οι καφέ. -Πουκαμίσα- Η πουκαμίσα είναι η δεύτερη εκδοχή της ανδρικής Μεγαρίτικης φορεσιάς. Ουσιαστικά είναι ένα μακρύ πουκάμισο που φοριέται από το λαιμό, λευκό η γκρι, μέχρι πάνω από το γόνατο, δένει στη μέση και κάτω από αυτήν κάνει λεπτές πιέτες. Κάτω από την πουκαμίσα υπήρχε μαύρο παντελόνι. Και εδώ υπήρχαν οι σκάλτσες. Παραλλαγή ήταν το άσπρο παντελόνι που ήταν από το ίδιο ύφασμα.

Διαβάστε περισσότερα

Νικόλαος Στρατουδάκης

Ασθενοφόρο, πυροσβεστικό όχημα, αυτοκίνητο για το Εργατικό Κέντρο, περιπολικό όχημα στο Αστυνομικό Τμήμα Μεγάρων, όχημα στο τμήμα Ασφάλειας Μεγάρων, συντήρηση στο Δημοτικό  Ασθενοφόρο (αλλαγή ελαστικών κλπ.), βελτίωση του προαυλίου χώρου στο εξωκλήσι του Αγίου Σαράντη, αγοράζοντας οκτώ στρέμματα γης, στην Ενορία Αγ. Παρασκευή Μεγάρων ήταν αυτός που πρωτοξεκίνησε το συσσίτιο. Σημαντικό κομμάτι της προσφοράς του αποτελεί το κτήριο που φέρει το όνομά του και σήμερα λειτουργεί ως πολιτιστικό κέντρο, ζωντανός χώρος μάθησης και δημιουργίας. Επίσης έφτιαξε ένα μεγάλο Μοναστήρι στο Σχιστό την περίφημη Μόνη Αγίων Πατέρων, ενώ ήταν εκείνος που δημιούργησε την κουζίνα για το συσσίτιο και επί πέντε χρόνια την χρηματοδοτούσε με πάνω από διακόσιες μερίδες. Υπήρξε άνθρωπος με βαθύ αίσθημα αλληλεγγύης, που στήριξε επί δεκαετίες ευάλωτους συμπολίτες. Τα χρήματα που έδινε για τα δέματα τροφίμων στα Μέγαρα Χριστούγεννα - Πάσχα άγγιζαν κάθε φορά τον ετήσιο μισθό ενός εργαζόμενου. Με διακριτικότητα και συνέπεια, ενίσχυσε υπηρεσίες και συλλόγους, χρηματοδότησε υποδομές και προσέφερε λύσεις όπου υπήρχαν ανάγκες. Ο Νικόλαος Στρατουδάκης άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμά του στην πόλη των Μεγάρων με ήθος, γενναιοδωρία και ανιδιοτελή προσφορά. Με βαθύ αίσθημα ευθύνης και αλληλεγγύης στήριξε την πόλη των Μεγάρων και την Μεγαρική κοινωνία. Ο Ν. Στρατουδάκης ήταν δημοτικός σύμβουλος Μεγάρων, του έχει απονεμηθεί η ύψιστη των τιμών με την απονομή μεταλλίου της πόλης το 2006. Δυστυχώς μετά από αυτήν την τιμή έζησε την εκπαραθύρωση του από το Δημαρχείο όπου είχε φτιάξει μια μονάδα προσφοράς τροφίμων σε απόρους και από το Στρατουδάκειο, το χώρο που είχε ο ίδιος δημιουργήσει και συντηρούσε. Ο Νικόλαος Στρατουδάκης έφυγε από το ζωή με πίκρα για τους τοπικούς πολιτικούς.

Διαβάστε περισσότερα

Παρουσία Μεγαριτών σε μάχες και στιγμές της Επανάστασης (Στρατόπεδο Μεγάρων)

Μεγαρίτες όπως ο Γιάννης Λιώγρης, πήραν μέρος στην μάχη της Λειβαδειάς. Λίγες μέρες αργότερα πήραν μέρος στη μάχη στο Κριεκούκι, μάχη γνωστή ως συμπλοκή του Κριεκουκίου. Οι Μεγαρίτες πολέμησαν στην ‘Αλωση της Ακρο- κορίνθου, που έληξε το 1822. Τέλη Νοεμβρίου του 1822, πήραν μέρος στη μάχη στο Παλαμήδι. Την Άνοιξη του 1823 δημιουργήθηκαν στην Ελλάδα δύο καινούργια στρατόπεδα, ένα στην Πάτρα και ένα στα Μέγαρα. Στο στρατόπεδο των Μεγάρων, ορίστηκε στρατηγός ο Κολόκοτρώνης. Οκτακόσιοι από τους 5300 άνδρες του , ήταν Μεγαρίτες. Ο αριθμός των Μεγαριτών πολεμιστών είναι εντυπωσιακός, αν σκεφτούμε πως όλοι κι όλοι ήταν 1500. Τέλη Μαΐου του 1823, ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης, ήρθε και έμεινε στα Μέγαρα μαζί με το Εκτελεστικό της Προσωρινής Διοικήσεως της Ελλάδος. Τον Οκτώβριο του 1828, ο Δημήτριος Υψη λάντης πήρε από τα Μέγαρα στρατιώτες για να απελευθερώσει τη Ρούμελη. Την ίδια χρονιά, ήρθε στα Μέγαρα ο Ιωάννης Καποδίστριας για να επιθεωρήσει το στρατόπεδο, κάτι που μπορεί να σημαίνει τους άνδρες που βρίσκονταν στο Τείχος της Αγίας Τριάδας. Τα Μέγαρα, δεν άργησαν καθόλου να επαναστατήσουν όπως κάποιοι λάθος ισχυρίζονται. Οι Μεγαρίτες επαναστάτησαν λίγο πιο πριν από την Επανάσταση της 25 ης Μαρτίου. Υπάρχει πλήθος πληροφοριών και ιστορικών γεγονότων, για δεκάδες ακόμα μάχες που έδωσαν οι Μεγαρίτες μόνοι τους ή μαζί με άλλους εναντίον του εχθρού. Γεγονός είναι πως η στρατιωτική τους οργάνωση ήταν άριστη και πολύ μελετημένη, τόσο αναφορικά με την προσωπική τους οργάνω ση και συνεννόηση για το καλό του αγώνα , όσο και σε σχέση με τη χάραξη στρατηγικής πολιτικής και τις θέσεις της τοποθέτησης των φυλακίων και παρατηρητηρίων. Πολλοί ήταν αυτοί που επαναστάτησαν στα Μέγαρα, αλλά όχι απαραίτητα με καταγωγή από την πόλη μας. Οι πιο σημαντικοί από αυτούς (Μεγαρίτες και μη), ήταν ο Διονύσιος Πανούσης, ο Παπαλευτέρης (αδερφός του Πανούση), ο Παπά- Δημήτρης Σακελάριος, ο Διονύσιος Ευμορφόπουλος, ο Γεώργιος Διδασκαλόπουλος, ο Καρα τάσσος Μπούσκος κ.α. Ο Παπαλευτέρης με τον Παπά-Σακελάριο, κήρυξαν στα Μέγαρα την Επανάσταση. Πιθανόν αυτό έγινε στο παρεκκλήσιο του Αγίου Αντωνίου , απέναντι από τη σημερινή εκκλησία του Αγίου Δημητρίου. Η εκκλησία αυτή, ήταν η ενορία των Μεγαριτών κατά την διάρκεια της τουρκοκρατίας και της Επανάστασης. Όμως, ο Σακελάριος δεν την τελείωσε αυτός την Θεία Λειτουργία, γιατί ήταν άυπνος, αφού όλο το βράδυ έφτιαχνε τζιβερτζελέ δηλαδή νίτρο, υλικό που χρειάζονταν για την επόμενή τους μάχη, η οποία ήταν η Άλωση των Αθηνών. Ο Παπαλευτέρης και ο Παπαγγελής έψαλαν το Χριστός Ανέστη το οποίο δήλωνε την έναρξη της Επανάστασης. Μετά πήγαν στο σπίτι του Σακελάριου, και εφοδιάστηκαν με τα απαραίτητα. Συναντήθηκαν μαζί με άλλους Με γαρίτες και έφυγαν κατευθείαν για την Αθήνα. Μόλις η Αθήνα αλώθηκε, την παρέδωσαν στους Μεσολογγίτες. Ο αγώνας φυσικά δεν τελείωσε και έφυγαν αμέσως για να ανοίξουν τα Ντερβένια των Γερανείων. Ο Διονύσιος Ευμορφόπουλος, είχε διορισθεί από τον Κολοκοτρώνη ως διοικητής των Δερβενοχωρίων. Ο Γεώργιος Διδασκαλόπουλος θεωρούνταν και αυτός έπαρχος Δερβενοχωρίων. Ο Καρατάσος Μπούσκος, ήταν ίσως και ο σημαντικότερος Μεγαρίτης οπλαρχηγός που τον θεωρούσαν ιδίου βεληνεκούς με τον Καραϊσκάκη. Ήταν Μεγαρίτης! Δεν ήταν ο αγωνιστής Βασίλειος Βούσγος από την Βοιωτία και που πολλοί τους συγχέουν. Ο Βούσγος δεν είχε αδέλφια, ενώ ο Καρατάσος Μπούσκος είχε έναν αδελφό όπως αναφέρεται στο βιβλίο του Μελ. Μπεναρδή «Μεγαρείς και Δερβενοχωρίται» και ο οποίος τον βοήθησε στη συμπλοκή του Κριεκουκίου Άλλοι δύο Μεγαρίτες αγωνιστές αλλά κάτοικοι Αίγινας, ήταν ο Αθανάσιος και ο Σπύρος Μαρκέλλος. Ακόμη, δίπλα στους Μεγαρείς και κυρίως στην Άλωση της Ακροκορίνθου, διακρίθηκε ο Παναγιώτης Γιατράκος, της Ιταλικής οικογένειας Medicci, που σημαίνει γιατρός. Ήταν τότε η πιο πλούσια Αναγεννησιακή οικογένεια. Πολλοί Ιταλοί σαν Φιλέλληνες εγκαταστάθηκαν στα Μέγαρα για να πολεμήσουν μαζί τους, όπως οι οικογένειες των Καμαρέδου και Καλλιόστρα. Μεγαρίτες και Φιλική Εταιρεία- Η θέση Ορκός Πάρα πολλοί Μεγαρίτες, ήταν αυτοί που εί χαν ορκιστεί στη Φιλική Εταιρεία. Στον κάμπο τον Μεγάρων, υπάρχει η τοποθεσία Ορκός ή Όρκος και στο κέντρο περίπου της περιοχής, υπάρχει η τοποθεσία Πηγάδι του Όρκου ή Ορκού. Σε αυτό το πηγάδι, λέγεται πως ορκίστηκαν οι Μεγαρίτες στη Φιλική Εταιρία και από τότε καθιερώθηκε η ονομασία της. Αλλά η ονομασία αυτή, συναντάται από το 1766 σε κάποιο συμβόλαιο της εποχής, χρονολογία που η Φιλική Εταιρεία ήταν απλά ένα όνειρο. Άρα, αυτό είναι μάλλον μία θεωρία που δεν ευσταθεί. Γιάννης Μιχάλαρος ΠΗΓΗ: (Με αντιγραφή από το Μαθητικό Περιοδικό του 3ου Γυμνασίου Μεγάρων ´´μαθητικό περισκόπιο´´ ΙΟΥΝΙΟΣ 2021)

Διαβάστε περισσότερα

Η ΤΡΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

ΜΕ ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΕΛΙΔΑ ΣΤΟ FACEBOOK ΤΟΥ ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΟΥ ΣΥΓΡΟΤΗΜΑΤΟΣ ΜΕΓΑΡΩΝ

Ο Δεκαπενταύγουστος στα Μέγαρα με την Τράτα της Παναγίας Γράφει ο δάσκαλος μας κος Τζίμης Ηλίας. Της Παναγίας, (κάθε 15 Αυγούστου -το απόγευμα), οι Μεγαρίτισσες πήγαιναν στην « πλαταία», (σημερινή πλατεία Ηρώων ,που γινόταν ο Κυριακάτικος χορός), και τραγουδούσαν χορεύοντας την «Τράτα της Παναγιάς». Τελετουργικός χορός-τύπου στα τρία- σαν τον «Αγιώργη». Έχει σωθεί μόνο το πρώτο στιχάκι με απροσδιόριστο σκοπό. «Τώρα η αγάπη δεν μοιάζει γιατ’ είναι καλοτσαίρι. Της Παναγιάς τσαι ύστερα πιάνει και νοστιμεύγει». Ιδιαίτερος σκοπός, (σαν μοιρολόι). (Αν κάποιος γνωρίζει κι άλλα στιχάκια, μας ενδιαφέρει να τα διασώσαμε). Χόρευαν κι άλλους χορούς, (όπως πάντα), μέχρι, που πήγαιναν στα σπίτια τους. Με τα χρόνια όμως το έθιμο αυτό ατόνησε και οι γυναίκες πήγαιναν εκεί χωρίς να χορεύουν. Τότε οι παπάδες των Μεγάρων με πρωτοβουλία του Αρχιμανδρίτη Κλεόπα, καθιέρωσαν την περιφορά των λειψάνων των Αγίων Μαρτύρων, που γίνεται μέχρι σήμερα. Αυτά για σήμερα -χάριν καταγραφής των εθίμων μας. Καλή Παναγιά σε όλους!!!!

Διαβάστε περισσότερα